عصبیم

خیلی عصبیم. اگه بازم به این اینترنت نمی اومدم٬ معلوم نبود چه دسته گلی به آب میدم! اینجا چرا شکلک عصبانیت نداره٬ ها؟!

نمیدونم مردم دلشون به چی خوشه به مادرشون؟ به پدرشون؟ به داداشاشون؟ به خواهراشون؟ به دوستاشون؟ به دوست دختراشون؟ به دوست پسراشون؟ به همسرشون؟ به بچشون؟ به …. ؟ به چي؟

پ.ن۱: زياد جدي نگيرين الكيه!

وبلاگ لعنتيمم رفت پي كاره خودش!ديتا بيسش مثه اينكه پاك شده بيد!ديگه دوسش ندارم! همينجا رو ترجيح ميدم!

خداي مهربونه من بازم مثه هميشه ازت صبر زياد ميخوام٬ خودت بهتر ميدوني كه تحملم خيلي كمه! نجاتم بده ديگه! خيلي قاطي ام….تا ميرم دور بشم و همه مشكلات رو بريزم دور٬ مثه سايه دنبالم ميكنه! همه خوشيامو و زندگيمو خراب ميكنه! انگاري اين سايه بدشانسيم نميخواد ازم دور بشه!

پ.ن۲: درد من حصار برکه نيست

نوشته‌های مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *