شاملو

ماندن به ناگزیر و

به ناگزیری

به تماشا نشستن

که رو تاتیف ها

چه گونه

بزرگ ترین دروغ ها را

به لقمه هایی بس کوچک

مبدل می کنند.

و دم فروبستن ــ آری ــ

به هنگامی که سکوت

تنها

نشانه ی قبول است و رضایت.

دریغا که فقر

چه به آسانی

احتضار فضیلت است

به هنگامی که تو را

از بودن و ماندن

چاره نیست!

بودن و ماندن

و رضا و پذیرش.


نوشته‌های مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *