کاخ موزه انزلی

امروز زدیم برا بچه‌ها برنامه ریختیم، رفتیم کاخ‌موزه‌ی انزلی. وحشتناک خوش گذشت. اینقدر که خنده شوخی کردیم، دیگه هیچی از انرژیم باقی نمونده بود. تو سرما همه‌ی جای انزلی رو رفتیم ۵دقیقه وامی‌ستادیم و عکس می‌گرفتیم و بعدش می‌رفتیم یه جایِ دیگه‌ش. لحظاتی که امروز توی کاخ سپری کردیم، به جرات می‌تونم بگم یکی از بهترین روزای زندگیم بود! چقد که عاشقِ دوستایِ بامعرفت و باحالمم! :ایکس

حالا بذارین از کاخ موزه بگم!

کاخ موزه کجاست؟

+

اين کاخ ساحلي زيبا در ميان باغي دلگشا با درختان کاج و سرو و نارنج، با چشم انداز دريا و موج شکن در سال ۱۳۱۰ به دستور رضاشاه ساخته شد.

مساحت زیر بنای آن ۱۱۶۸ مترمربع می‌باشد. دارای ۱۱ اتاق و یک سالن پذیرایی و چهار سرویس حمام و دستشویی با نمای بسیار زیباست.

این کاخ در حال حاضر موزه نظامی ‌می‌باشد و انواع سلاحهای گرم و سرد از زمان صفویه تا کنون در معرض دید عموم است.

نمايی از داخل كاخ

سالن پذيرايی كاخ

سالن پذيرايی در مجاورت اتاق كار

با این چند تا عکس، زیبایی و عظمتِ کاخ اصلا قابل توصیف نیست. مخصوصا طبقه پایینش که پر از وسایل نظامی و ماکت‌های کشتی و هدایا و تابلوها و گلدان‌ها و ظروف‌ها و … هست! چه آیینه‌های خوشگل و قشنگی داشت، اووووف اصن :دی

یه فیلم +  هست که می‌تونین یک مقداری محیطش رو ببینین که چه جوریاست! ولی خب بازم، همه ی همه‌ش که نیست.

من خودمم کلی عکس گرفتم، ولی متاسفانه عکسا دسته دوستمه. برا همین از این عکسا استفاده کردم. از دل و روده‌ی همه چیزای کاخ عکس گرفتیم :دی!

ادامه‌ی نوشته

الانم باید درگیره رفتارهای بچه‌گانه باشیم؟

من به این نتیجه رسیدم که چندتا از دوستام دوست نیستنُ کلاً خیلی حسود تشریف دارن! خُ دلم برا خودشون می‌سوزه. عذاب می‌کشن. و البته به یه نتیجه‌ی دیگه هم رسیدم که بهتره باهاشون کات کنم!

بهم تا حالا آسیبی نرسوندن‌ها. ولی دیگه داره کار بالا می‌کشه. قبلا همسر همش می‌فرمودن که فولانی‌ها حسادت دارن، بهتره باهاشون قطع رابطه کنی، اما باورم نمی‌شد، ولی حالا با رفتارهای احمقانه‌شون که دستِ خودشون هم نیست، داره به خودمم ثابت می‌شه. متاسفم که اینجوری دارم برداشت می‌کنم.

خودمُ باید آماده کنم، واسه چرت و پرتایی که قراره ازشون بشنوم. ولی کاش خودشون رو خوب می‌دیدن و کورکورانه جلو نمی‌رفتن.

دوسشون داشتمُ دارم!!

چقد که بخاطرشون رابطه‌های دیگه‌م رو خراب نکردم …

ادامه‌ی نوشته

فقط تو نیستی نی‌نای‌نای

وا. اومدم داشبورد وبلاگُ باز کردم، که پست بنویسم! یادم رفت چی می‌خواستم بنویسم |: اِی بابا … پوف. حالا ولش. شاید اومدم بنویسم، که خودم خودم رو چش می‌کنم :دی

چندروز پیشا نوشتم که فیس‌بوک دی‌اکتیو کردم، نشستم پا درس و مشق! بعد همین فردا یا پس‌فرداییش دوباره اکتیوش کردم D:

بعد الانا می‌خوام بشینم کانتک‌تای گوشیم رو مرتب کنم و شماره جدیدم رو بدم به بعضی از دوستام. دیگه هر کی شکم‌درد داره به قولِ دوستان گفتنی، آویزونه من نشه! اعصابِ اینجور آدما رو ندارم بابا. خُ به عقلِ این مدل آدما نمی‌رسه یه بار تو اوقاتِ بیکاری‌شون احوالِ آدمو بگیرن؟ حداقل یکم دلمون خوش می‌شه ما رو واسه خودمون می‌خوان |:

.

بی‌ربط نوشت: ئه واه. رفتم تو مودِ قهر بازم! ((: الان دارم به صورتِ انلاین قهر می‌کنم با مج‌مج ((=

موزیک‌نوشت: آقا برین این آهنگِ «فقط تو نیستی» هلن رو دانلود کنین! بزنین برقصین شاد شین مث من D:

ادامه‌ی نوشته

به‌به

۱- وای که چه روزایی در پیشه  

به یکی از آرزوهام رسیدم امروز  نی‌ناااای نای [ اسمایلی دَنس و اینا ] خیلی ذوق دارم از این بابت!

.

۲- تصمیم گرفتم تا جایی که می‌تونم حتی شده کل روزای هفته رو صبح تا عصر برم کتابخونه درس بخونم. صبح درس! عصر کار یا تفریح! می‌چسبه درس خوندن این مدلی. فقط تویی و جزوه و کتاب و مشق. با خیال راحت و بدون هیچ مشغله‌ی فکری و تفریحی و حتی اینترنتی، می‌شینم درس می‌خونم. اینقده خووووبه ه ه ه. این چند روز خیلی خوب پیشرفتم با برنامه‌م.

حالا امیدوارم خودمُ چشم نکنم و نگیرم نخوابم فردا صبح.

.

۳- امروز عصر هلِک هِلِک تا لاهیجان رفتیم، یه غذایی خوردیمُ برگشتیم. هوس لاهیجان داشتم انگاری. عالی بودش. برعکسِ دفعاتِ قبل که از لاهیجان و آستانه فراری بودم و هیچ دلم نمی‌خواست گذرم اونور بیفته P-: خوب بود. خعیلی.

.

۴- فک کنم یه هفته شده اکانت فیس‌بوکم رو دی‌اکتیو کردم، ها؟ اصن عینِ خیالم نیس. خیلی راحت تونستم ترکش کنم :دی شاید چون خیلی درگیره درس و چیزای دیگه هستم سمتش نمی‌رم. آخرین روزا که اکانتم هنوز پا بر جا بود، بازیِ Sims دیگه داشت کلافه‌م می‌کرد. بدجوری معتادش شده بودم. ولی خب باعث شد، بزنم دی‌اکتیو کنم و حسابی خیالِ خودمُ  راحت کنم.

حالا بماند که اگه (استاد) بدونه، قند تو دلش آب می‌شه.

استاد داستان داره! سرِ این فیس‌بوک اینقد صحبت کرده بودیم که یعنی قیافه  منو می‌دید مث اینکه لوگویِ فیس‌بوک رو دیده D: همینم باعث شد که مجبورم کنه، در مورد فیس‌بوک ارائه بدم تو کلاسش. ولی خفن ارائه‌ای دادما. اول همه چیز رو اماده کردم، پاسش دادم به هم‌گروهیم که خیلی خیلی تسلط داشتن واسه ارائه، بعدش یه جوری برنامه شد که دوتایی با هم دیگه ارائه دادیم! بهترین ارائه‌ی عمرم بود. آقایِ هم‌گروهی هم انصافا ترکوندن. نصف من، نصف اون، جوری رفتم جلو که خودم بسی لذت بردم، بقیه هم البته و از همه مهم‌تر خودِ جنابِ استاد …

.

خستمه، برم استراحت کنم! تازه برگشتم خونه. هِی صبحا زود پا میشم وقت بیشتر می‌خوام برا خواب خُ !!

ادامه‌ی نوشته

نُچ نُچ نُچ

اگه اشتباه نکنم، امشب بعد از ۴ماه باز قلیون کشیدم. حالا که چی مثلا؟ انتظار تشویقی و جایزه دارم یعنی؟ :دی

نه بابا!

قلیون رو گذاشتم کنار، ولی ۴تا غلط کاریِ جدید یاد گرفتم … اصن نمی‌دونم چرا اینقد عوض شدم!

پتانسیلِ خیلی کارا در من وجود داشت و با خبر بودم ازشون! ولی این روزا هی جلوتر می‌رم هِی می‌بینم که ای جااااان، تا این حد یعنی؟ اینقدشُ دیگه انتظار نداشتم خب! ((: [  نخند دختره‌ی دیووونه، نخند ] واقعنم‌هاااا اصن خنده‌دار نیستش.

فعلا بی‌خیالی طی می‌کنم، مهم نیست. فقط متعجب می‌شم از خودم.

شرایط و دوستایِ دورُ برِ آدم چقدر می‌تونه رو شخصیت و رفتار و زندگیِ آدم تاثیر بذاره؟ تا چه حد؟ شاید همه اینطور نباشن … ولی من از بس تنوع طلب هستم، هر نوع تغییری رو می‌پذیرم و کم وبیش بهش تن می‌دم.

ادامه‌ی نوشته

موفق شدم شلخته باشم

همیشه دوس داشتم، خونه‌م ریخت و پاش باشه. ظرفا نشسته باشه. دکور نیاز به دستمال کشیدن داشته باشه. کف خونه پره کاغذ و جزوه باشه. وسیله‌ها سره جاشون نباشن و لباسا نشسته باشن و … و از همه مهم‌تر اینکه من حرصِ نامرتب بودنِ خونه رو نخورم.

و الان در این لحظه من به آرزوم رسیدم !! D:

راحت شدمممممم.

از وقتی که یادم میاد تو فرجه‌ها در حاله خونه تکونی بودم، اونم از اون مدلا که نصفه‌ کاراشُ واسه خونه تکونیِ عید هم نمی‌کردم. قبلِ رفتن سرِ جلسه امتحان، داشتم خونه رو مرتب می‌کردم که وقتی دارم از دره خونه می‌رم بیرون خونه مرتب باشه. روزِ قبل امتحان واسه درس خوندن یه قسمت رو واسه درس خوندن انتخاب می‌کردم و جارو می کشیدم و بساط جزوه و کتاب رو پهن می‌کردم، بعده درس خوندن هم باز جارو می‌کشیدم که مبادا ریزه های کاغذ و خرده‌های پاک‌کن رو زمین مونده باشن :دی

یعنی مریضِ به تمام معنا بودم دیگه.

این اواخر کم کم سعی کردم، واسم مهم نباشه که خونه چقد ریخته باشه، یا وقتی از دره خونه بیرون می‌رم وسایلا سره جاشون نباشن، یا مثلا جزوه و کتابام بهم ریخته باشن. امروز، در این لحظه، موفق شدم! D:

چی بود آخه جونه خودمو داشتم می‌گرفتم. سره یه چیزایِ بی خودی من حساسیت نشون می‌دما که اصن نگو. مثلا پاتون به فرش گیر می‌کرد یا ریش‌رشای فرش نامرتب می‌شدن، اعصابم خراب میشد. یا ذره‌های نون می‌ریخت رو اُپن کلافه می‌شدم. و خیلی چیزای دیگه … بهتره رو نکنم چقد دیوانه‌م ((:

سره جزوه نوشتن، و موقع درس خوندن چه عذابی می‌کشیدم، همه جزوه‌ها و برگه‌ها و کتابا باید مرتب می‌بودن. کل وقتم واسه همین کارا هدر می‌رفت. ولی حالا، هر برگه ای دستم بیاد روش می‌نویسم و فقط تو یه پاکت جم‌شون می‌کنم که وقت خوندن همه نکات رو داشته باشم. کلی هم وقت دارم تازشم.

راحت شدممممممممممم خیلی خیلی …

باید سعی کنم این روند همین‌طور ادامه داشته باشه :دی بعدا حالا مهمونی چیزی خواست بیاد، یه فکری به حالش می‌کنم. مهمون ناخونده فقط نیاد که اصن دوس ندارم |:

ادامه‌ی نوشته