سلام دنیا!

اسفند ماه همیشه می‌تونه برای من یک شروع دوباره باشه، شاید چون ماه تولدم هست و این شوق و اشتیاق زیاد این انرژی رو به سمت من می‌کشه تا همش با پتانسیل زیاد تصمیمی بگیرم و کاری رو شروع کنم.

حتی دیده شده که بعضی از پایان‌ها هم تو همین ماه برام اتفاق افتاده که خودش نوعی شروع دوباره و آغاز همه چیز بوده برام.

مدت زیادی نبودم و ننوشتم و چند سالی رو این وسط بدون نوشتن و ثبت خاطره گذروندم که همین ما بین خیلی اتفاقات بزرگ و تغییرات زیادی تو زندگیم رخ داده، که همیشه از خدای خودم ممنونم که تا به این حد من رو قوی، بزرگ و متحول کرد!

امید به اینکه باز هم بتونم اینجا بنویسم و احساس رضایت‌مندی رو تو این زمینه در خودم به وجود بیارم. من خیلی خوشحالم از این بابت، شاید چون دوباره می‌تونم با دوستای قدیمیم ارتباطی برقرار کنم یا شاید چون اینجوری می‌تونم بگم که من هنوز هم هستم و یا خیلی شاید‌های دیگه، خلاصه خوشحالم (:

 

پ.ن۱: سپاس فراوان از دوستی که موقعیتی رو برای من فراهم کرد تا دوباره وبلاگم رو زنده کنم …

پ.ن۲: کلی از پست‌ها رمز‌دار شدن و یا بصورت پیش‌نویس در اومدن، و کامنت‌ها به حالت تایید در اومدن، که خب من از واجبات می‌دونستم این کار رو …

پ.ن۳: تا جایی که بک‌آپ داشتم رو شما در آرشیو می‌بینین. حیف که مقداری از نوشته‌ها بدون بکاپ تو این دنیای مجازی رها شدن و به دست فراموشی سپرده شدن.

ادامه‌ی نوشته

نمیدونم گوشام درازه یا مهربونم؟

اگه من بتونم به این باور برسم که خیلی هایی که برام عزیزن در اون حد ارزش ندارن که بخوام اینقد پیش خودم عزیزشون کنم دیگه این همه به مشکل بر نمیخوردم و همه چیز عالی میشد!

اصن زندگی زیبا می شد.

والا بخدا |:

ادامه‌ی نوشته

رسم خوبی ست

ما زن‌ها رسم خوبی داریم. زمانه که سخت می‌گیرد، شروع می‌کنیم به کوتاه کردن. ناخن‌ها، موها، حرف‌ها، رابطه‌ها.

« ویرجینیا وولف »

عین واقعیته ها. من یکی که اینجوریم!

یه نوع زندگی دوباره ست، یا شایدم یه شروع جدید. وقتی که موهامو کوتاه میکنم یا ناخنامو از ته میگیرم! یا رابطه هام رو خاتمه میدم. اعتماد به نفسم میره بالا. یه حس قوی بهم دست میده که با خیلی چیزا رو به رو شم.

انگار این «من» میشه یه «من» دیگه!

ادامه‌ی نوشته

غصمه :-s

لپ‌تاپ‌م رو بغل کردم. غصه می‌خورم و هی به خودم می‌گم: « می‌دونستم اینجوری می‌شه‌ »

می‌دونستم …

می‌دونستم …

می‌دونستم!

بعد می‌گم: « خب احمق جون، وقتی می‌دونستی بیشتر تلاش می‌کردی! »

.

.

.

الکی خودمو اذیت نکنم با این حرفا! همون بشینم غصه بخورم بهتره. حقمه! هر چی سرم بیاد حقمه! |:

ادامه‌ی نوشته

می‌خواهم به جایی دور خیره شوم

می‌خواهم سیگاری بگیرانم

می‌خواهم یک لحظه به این لحظه بیندیشم

– آیا میان آن همه اتفاق، من از سر اتفاق هنوز زنده‌ام؟

                                                                             «سیدعلی‌صالحی»

اول خرداد بود، این شعر رو واسه یکی سمس کردم. فرداش که دوم خرداد بود، هر خط‌ش رو زندگی کردم …

امروز هم که ۶م خرداد باشه با تعجب این ۵روز رو مرور کردم و کردم و کردم …

ادامه‌ی نوشته

اولین‌ها

مات و مبهوت به صفحه‌ی سفیدِ «نوشته‌ی تازه» می‌نگرم، و با خود فکر می‌کنم که «اولین‌»هایی که تجربه کردم، چگونه بودند؟ و اصلا چرا تجربه‌شان کردم.

 

اولین برخورد.

اولین خنده.

اولین هدیه.

اولین مسافرت.

اولین روز مدرسه.

اولین روز دانشگاه.

و …

و …

و …

!!!!

همیشه «اولین»ها برایم مهم‌تر از «هزارمین»ها بوده! همیشه ی همیشه.

همیشه «اولین»هایی که برایم شادی به ارمغان آوردند برایم ماندگارتر بودند و هستند. و همیشه «اولین»هایی که تلخی با خود به همراه آوردند تلخی‌ش را زیر زبانم مزه مزه می‌کنم و حسرت می‌خورم که چرا «اولین» دفعه باید برایم اینگونه تلخ به کامم می‌نشست.

پ.ن: دوم اردیبهشت ماه سال نود و یک.

ادامه‌ی نوشته

الانم باید درگیره رفتارهای بچه‌گانه باشیم؟

من به این نتیجه رسیدم که چندتا از دوستام دوست نیستنُ کلاً خیلی حسود تشریف دارن! خُ دلم برا خودشون می‌سوزه. عذاب می‌کشن. و البته به یه نتیجه‌ی دیگه هم رسیدم که بهتره باهاشون کات کنم!

بهم تا حالا آسیبی نرسوندن‌ها. ولی دیگه داره کار بالا می‌کشه. قبلا همسر همش می‌فرمودن که فولانی‌ها حسادت دارن، بهتره باهاشون قطع رابطه کنی، اما باورم نمی‌شد، ولی حالا با رفتارهای احمقانه‌شون که دستِ خودشون هم نیست، داره به خودمم ثابت می‌شه. متاسفم که اینجوری دارم برداشت می‌کنم.

خودمُ باید آماده کنم، واسه چرت و پرتایی که قراره ازشون بشنوم. ولی کاش خودشون رو خوب می‌دیدن و کورکورانه جلو نمی‌رفتن.

دوسشون داشتمُ دارم!!

چقد که بخاطرشون رابطه‌های دیگه‌م رو خراب نکردم …

ادامه‌ی نوشته