مجبورم کنین، تازه جوابم پس می‌دم بهتون

متنفرم از اینکه بخوام دروغ بگم؛ یا چیزی رو پنهون کنم؛ یا تظاهر کنم!

اما متاسفانه اینقد آدمای کوته فکر و خودخواه و پرتوقع در و برت زیادن که خود به خود مجبور می‌شی دروغ بگی، پنهون کاری کنی، تظاهر کنی.

تازشم علاوه بر اینکه به خودت یه حس حال بهم زن دست می‌ده، باید به همونی هم که مجبورت می‌کنه بهش دروغ بگی، جواب پس بدی بابتِ این مدل رفتارات.

نمی‌تونم تظاهر کنم به دوست داشتن. آدم باید خودش باشه. آدم باید خودش دوست داشته باشه. آدم باید خودش انتخاب کنه که از چی بدش بیاد. آدم باید خودش تصمیم بگیره چی‌رو یا چه کسی رو دوست داشته باشه.

آقا جان زور نگین، آدم کم میاره!

حداقل آدمی مث من کم میاره که نمی‌تونه خیلی شیک دروغ بگه، خیلی راحت پنهون کاری کنه، خیلی قشنگ تظاهر کنه. جوری که هیچ کدومشون رو متوجه نشین. تبحر ندارم. ندارم. نداااااااااااااارم!

ادامه‌ی نوشته

عجب روزی

هفتم اردی‌بهشت‌ماه، تلخ‌ترین، هیجان‌انگیزترین، تجربه‌نشدنی‌ترین، جالب‌انگیزناک‌ترین و در آخر شیرین‌ترین روز بود!

یعنی کسی تا به حال همچین روزی رو گذرونده؟ مث من؟

خوش به حالِ خودم!

از این به بعد با گوش دادن به آهنگِ شماعی‌زاده «هیاهو» همیشه ی همیشه یادِ ۷م دومین ماهِ سالِ ۹۱ میفتم. روزی که هیچ وقت فکر نکنم نمونه ش واسم تکرار بشه.

عجب روزی بود واقعا، عجب روزی …

 

یک روز قبل و یک روز بعدش رو هم دوس داشتم (-:

 

ادامه‌ی نوشته

اولین‌ها

مات و مبهوت به صفحه‌ی سفیدِ «نوشته‌ی تازه» می‌نگرم، و با خود فکر می‌کنم که «اولین‌»هایی که تجربه کردم، چگونه بودند؟ و اصلا چرا تجربه‌شان کردم.

 

اولین برخورد.

اولین خنده.

اولین هدیه.

اولین مسافرت.

اولین روز مدرسه.

اولین روز دانشگاه.

و …

و …

و …

!!!!

همیشه «اولین»ها برایم مهم‌تر از «هزارمین»ها بوده! همیشه ی همیشه.

همیشه «اولین»هایی که برایم شادی به ارمغان آوردند برایم ماندگارتر بودند و هستند. و همیشه «اولین»هایی که تلخی با خود به همراه آوردند تلخی‌ش را زیر زبانم مزه مزه می‌کنم و حسرت می‌خورم که چرا «اولین» دفعه باید برایم اینگونه تلخ به کامم می‌نشست.

پ.ن: دوم اردیبهشت ماه سال نود و یک.

ادامه‌ی نوشته

کاخ موزه انزلی

امروز زدیم برا بچه‌ها برنامه ریختیم، رفتیم کاخ‌موزه‌ی انزلی. وحشتناک خوش گذشت. اینقدر که خنده شوخی کردیم، دیگه هیچی از انرژیم باقی نمونده بود. تو سرما همه‌ی جای انزلی رو رفتیم ۵دقیقه وامی‌ستادیم و عکس می‌گرفتیم و بعدش می‌رفتیم یه جایِ دیگه‌ش. لحظاتی که امروز توی کاخ سپری کردیم، به جرات می‌تونم بگم یکی از بهترین روزای زندگیم بود! چقد که عاشقِ دوستایِ بامعرفت و باحالمم! :ایکس

حالا بذارین از کاخ موزه بگم!

کاخ موزه کجاست؟

+

اين کاخ ساحلي زيبا در ميان باغي دلگشا با درختان کاج و سرو و نارنج، با چشم انداز دريا و موج شکن در سال ۱۳۱۰ به دستور رضاشاه ساخته شد.

مساحت زیر بنای آن ۱۱۶۸ مترمربع می‌باشد. دارای ۱۱ اتاق و یک سالن پذیرایی و چهار سرویس حمام و دستشویی با نمای بسیار زیباست.

این کاخ در حال حاضر موزه نظامی ‌می‌باشد و انواع سلاحهای گرم و سرد از زمان صفویه تا کنون در معرض دید عموم است.

نمايی از داخل كاخ

سالن پذيرايی كاخ

سالن پذيرايی در مجاورت اتاق كار

با این چند تا عکس، زیبایی و عظمتِ کاخ اصلا قابل توصیف نیست. مخصوصا طبقه پایینش که پر از وسایل نظامی و ماکت‌های کشتی و هدایا و تابلوها و گلدان‌ها و ظروف‌ها و … هست! چه آیینه‌های خوشگل و قشنگی داشت، اووووف اصن :دی

یه فیلم +  هست که می‌تونین یک مقداری محیطش رو ببینین که چه جوریاست! ولی خب بازم، همه ی همه‌ش که نیست.

من خودمم کلی عکس گرفتم، ولی متاسفانه عکسا دسته دوستمه. برا همین از این عکسا استفاده کردم. از دل و روده‌ی همه چیزای کاخ عکس گرفتیم :دی!

ادامه‌ی نوشته

الانم باید درگیره رفتارهای بچه‌گانه باشیم؟

من به این نتیجه رسیدم که چندتا از دوستام دوست نیستنُ کلاً خیلی حسود تشریف دارن! خُ دلم برا خودشون می‌سوزه. عذاب می‌کشن. و البته به یه نتیجه‌ی دیگه هم رسیدم که بهتره باهاشون کات کنم!

بهم تا حالا آسیبی نرسوندن‌ها. ولی دیگه داره کار بالا می‌کشه. قبلا همسر همش می‌فرمودن که فولانی‌ها حسادت دارن، بهتره باهاشون قطع رابطه کنی، اما باورم نمی‌شد، ولی حالا با رفتارهای احمقانه‌شون که دستِ خودشون هم نیست، داره به خودمم ثابت می‌شه. متاسفم که اینجوری دارم برداشت می‌کنم.

خودمُ باید آماده کنم، واسه چرت و پرتایی که قراره ازشون بشنوم. ولی کاش خودشون رو خوب می‌دیدن و کورکورانه جلو نمی‌رفتن.

دوسشون داشتمُ دارم!!

چقد که بخاطرشون رابطه‌های دیگه‌م رو خراب نکردم …

ادامه‌ی نوشته

فقط تو نیستی نی‌نای‌نای

وا. اومدم داشبورد وبلاگُ باز کردم، که پست بنویسم! یادم رفت چی می‌خواستم بنویسم |: اِی بابا … پوف. حالا ولش. شاید اومدم بنویسم، که خودم خودم رو چش می‌کنم :دی

چندروز پیشا نوشتم که فیس‌بوک دی‌اکتیو کردم، نشستم پا درس و مشق! بعد همین فردا یا پس‌فرداییش دوباره اکتیوش کردم D:

بعد الانا می‌خوام بشینم کانتک‌تای گوشیم رو مرتب کنم و شماره جدیدم رو بدم به بعضی از دوستام. دیگه هر کی شکم‌درد داره به قولِ دوستان گفتنی، آویزونه من نشه! اعصابِ اینجور آدما رو ندارم بابا. خُ به عقلِ این مدل آدما نمی‌رسه یه بار تو اوقاتِ بیکاری‌شون احوالِ آدمو بگیرن؟ حداقل یکم دلمون خوش می‌شه ما رو واسه خودمون می‌خوان |:

.

بی‌ربط نوشت: ئه واه. رفتم تو مودِ قهر بازم! ((: الان دارم به صورتِ انلاین قهر می‌کنم با مج‌مج ((=

موزیک‌نوشت: آقا برین این آهنگِ «فقط تو نیستی» هلن رو دانلود کنین! بزنین برقصین شاد شین مث من D:

ادامه‌ی نوشته